...nAuKa LaTaNiA...

W ostateczności nie jest tak źle. Jeszcze jest wiara. Nadzieja. Mam skrzydła. Trochę nie w kondycji. Ale damy radę. nie ma co wspominać, padał deszcz. Taka tam zwykła brzydka pogoda. kawa i papierosy jeszcze mi się nie znudziły więc pielęgnuje swoją traumę na wszystkie sposoby. Pogoda temu sprzyja. Zimno szaro ponuro - łatwo się zaklimatyzować i wtopić w klimat syntetycznego smutku. Od tamtej pory wiele się zmieniło. już słucham muzyki. Ponadto godzinę czasu spędziłam przed lustrem układając sobie włosy - nienormalne. Ale usiłuje sztucznie wtopić się w klimat. Póki co raczej mi to nie grozi. Dalej za nim tęsknię, ale staram się podejść do tego rozsądnie - na najgłupszej zasadzie świata - tak będzie lepiej. Beznadzieja. W ogóle to zauważyłam, że w tym dziwnym mieście, w którym przyszło mi żyć już drugi dzień ludzie mają jedną charakterystyczną cechę - sztuczną pewność siebie. Etam, wkurza mnie to, w Lublinie było fajniej i ludzie normalni. Teraz jestem ja deszcz i moje skrzydła ku niewiadomemu...